Newline Adriano

Nowoczesna Szkoła Tańca, Kultura i rozrywka

Kotły

Kocioł to instrument perkusyjny z grupy membranofonów, o określonej wysokości dźwięku. Kotły wywodzą się z małych bębnów pochodzenia arabskiego o nazwie naker. Były one przypinane do pasa i używane głównie w trakcie różnych ceremonii wojskowych. W takim kształcie były one znane aż do XVI w. W XV w. zaczęto już używać większych kotłów które przymocowywane były do końskiego grzbietu. Następnie dokonywano wielu usprawnień tego instrumentu, aż w końcu w XVI w. zaczęto napinać membrany za pomocą śrub, co dawało możliwość dostrajania kotłów. Kotły pojawiły się w orkiestrze symfonicznej w XVII w., a później znalazły zastosowanie w orkiestrach dętych, marszowych itp. Początkowo kotły strojone były ręcznie za pomocą śrub, które miały na celu napinanie membrany, lecz było to bardzo czasochłonne. W latach 70. XIX w. w Dreźnie pojawiły się kotły strojone za pomocą pedałów ( tzw. kotły drezdeńskie ) lecz one także nie były idealne. Znaczną poprawę możemy zauważyć dopiero w XX w. ponieważ dopracowano automaty strojeniowe kotłów. Standardowo w orkiestrze symfonicznej używane są cztery kotły różnej wielkości ( od 80 cm do 61 cm średnicy ), które dają nam zakres dźwięków od D do a.Kotły mają kształt misy ( przeważnie wykonanej z blachy miedzianej ), na nich rozciągnięta jest membrana wykonana ze skóry lub tworzywa sztucznego. Napinana jest ona za pomocą śrub znajdujących się na misie kotła. Dodatkowo kotły posiadają pedał służący przestrajaniu. Na kotłach gra się pałkami z filcową główką ( pałki mają różne rozmiary główek w zależności od tego jaki dźwięk chcemy uzyskać ). Notacja w kluczu basowym (z grupy kluczy F ).


Poezja dzisiaj

Zadziwia, jak wiele osób pisze wiersze. Portale internetowe pełne są twórczości użytkowników. Nawet bardzo dobrej twórczości. Wiele wydawnictw ma swoje strony WWW po to, by wyszukiwać wśród internautów osoby utalentowane, piszące z pasją, twórcze. Kto wie, może gdzieś ukrywa się kolejny Stachura, czy następczyni Pawlikowskiej? Bardziej odważni, ufający w swój talent podają swoje prace fachowej ocenie znawców literatury. Z bardzo różnym skutkiem. Pawlikowska pisała w czasach, gdy o otwartości i potędze Internetu nawet nie marzono, swoje prace mozolnie wysyłała do gazet, zabiegała o zainteresowanie swoją twórczością. Dziś jest to tak proste jak budowa cepa. Wystarczy odrobina iskry bożej, by ogłosić swój talent wszem i wobec. Zawsze znajdzie się grono fanów, przyklaskujących. Przeglądając portale typowo literackie zauważyła, że wiele kobiet wzoruje się na lirykach Poświatowskiej lub, o zgrozo!! żywcem kopiuje, jako własne, w nadziei, że mało znane utwory wielkiej poetki nie wydadzą złodzieja. Styl Pawlikowskiej jest tak charakterystyczny, że łatwo wykryć „podróbkę”, lepiej poszperać we własnej głowie niż „pójść na łatwiznę” dla chwilowego poklasku.


Do kowala miecze iść podkuwać

Toutousai jest starym demonem, który był niegdyś przyjacielem ojca Inuyashy i Sesshoumaru, Inu Taishou. To Toutousai jest twórcą Tetsusaigi oraz Tenseigi. Potrafi on naprawiać miecze, gdy te są uszkodzone, a także udziela on rad Inuyashy dotyczących sposobu użycia Tetsusaigi. Toutousai potrafi oddychać czadem i zawsze nosi przy sobie ogromny młot kowalski. ów młot potrafi tworzyć ogromne doły w podłożu. Toutousai podróżuje na trzyokim byku nazwanym pieszczotliwie Momo. Pod koniec mangi Kohaku pracuje dla Toutousaia jako jego uczeń, który w przyszłości przejmie warsztat Toutousaia. Podobnie jak Myouga Toutousai zdaje się bardzo nie lubić Sesshoumaru, na którego widok ucieka i ukrywa się. To on jako pierwszy tłumaczy w serii dlaczego Inu Taishou przekazał w spadku Tetsusaigę Inuyashy, a Tenseigę Sesshoumaru. To on zna wszystkie tajemnice obu mieczy, dlatego właśnie, że to on jest ich twórcą. Jednak pod koniec serii zostaje zaskoczony przez Inuyashę, który odkrył nieznaną do tej pory Toutousaiowi moc miecza.